ارزهای دیجیتالی، این ارزها چه هستند؟ پول‌؟ کالا؟ اوراق بهادارند؟ توکن های کاربردی هستند؟ یا چیزهای دیگر؟ دولت‌های معدودی را می‌توان یافت که بر سر پاسخ درستی از این سؤال، به توافق رسیده باشند. همین مسئله باعث شده تا بیت کوین، اتریوم و دیگر ارزهای دیجیتالی در عرصه‌های جهانی به‌نوعی پا در هوا بمانند و تکلیفشان مشخص نباشد!

بنابراین دنیای ارزهای دیجیتالی با این مشکل که هیچ تعریف مشخصی در ارتباط با آنها وجود ندارد، دست و پنجه نرم می‌کند. برخی کشورها مانند ژاپن و آلمان از آنها با عنوان پول یاد می‌کنند و کشورهای دیگری آنها را دارایی‌هایی آمیخته با سفته‌بازی، بدون قانون و حتی غیرقانونی می‌دانند که ازجمله آنها می‌توان به مکزیک و دانمارک اشاره کرد. این وضعیت را می‌توان به آزمایش گربه شرودینگر نسبت داد. بااین‌حال، با نگاهی بر طبقه‌بندی‌هایی که در مورد ارزهای مجازی وجود دارد، می‌توان به این نتیجه رسید که این ارزها تمام اسامی بالا و حتی بیشتر را در خود جای‌داده‌اند؛ از همین رو می‌توان این حق را برای آنها در نظر گرفت که نیاز به ایجاد یک طبقه جدید با خصوصیات جدید و منحصربه‌فرد، دارند.

تاریخچه ارزهای دیجیتال

در سال ۲۰۰۹، یک برنامه نویس کامپیوتر با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو، اولین ارز دیجیتال دنیا یعنی بیت کوین را اختراع کرد. ساتوشی مخترع فناوری بلاک چین نیز هست! فناوری که بستر فعالیت ارزهای دیجیتال غیرمتمرکز را به وجود آورده است. در واقع ساتوشی مجموعه ای از ایده‌هایی مانند هش، ثبت جمعی و … را در کنار یکدیگر استفاده کرد و ایده ی بلاک چین را خلق نمود.

هدف از اختراع بلاک چین، ارائه یک راه حل برای «مشکل دوبار خرج کردن» در ارزهای دیجیتال بود، زیرا کپی کردن اطلاعات دیجیتال کار آسانی است. در جریان این نقص، دارنده یک سکه نقدی جایگزین آن را در یک جا صرف و از کد منحصر به فرد خود برای یک تراکنش در جای دیگر استفاده می کند. مانند این که کسی یک زمین را همزمان به دو نفر بفروشد.

اما ساتوشی ناکاموتو تصمیم گرفت یک پول غیر متمرکز را توسعه بدهد، یعنی برای تایید تراکنش ها در شبکه کاربران بیت کوین یک راه جدید پیدا کند. در چکیده گزارش اولیه (WhitePapet) بیت کوین نوشته شده است:

تراکنش ها با ذکر دقیق اطلاعات زمانی در یک زنجیره ادامه دار از اثبات انجام کار مبتنی بر هش، درج خواهند شد. سوابق این تراکنش ها غیر قابل تغییر خواهد بود، مگر آنکه فرایند اثبات انجام کار مجددا انجام شود.

آمریکا: اوراق بهادار، کالا، دارایی، پول

به‌عنوان شاخصی برای نشان دادن سختی رسیدن به یک اتفاق‌نظر پیرامون وضعیت و طبقه‌بندی ارزهای دیجیتالی، باید این نکته را خاطرنشان کرد که در میان کشورهای جهان، در مورد برخی از اسامی بکار رفته برای این ارزها، یک سری توافقات سطحی وجود دارد. این مسئله در آمریکا بیشتر از هر جای دیگری مورد بحث است. جایی که در آن پنج آژانس مختلف دولتی به دنبال طبقه‌بندی مخصوص به خود در رابطه با ارزهای مجازی‌ هستند.

اول از همه باید کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) این کشور را نام برد. این کمیسیون تا ماه ژوئن سال جاری، ارزهای دیجیتالی به‌عنوان اوراق بهادار می‌شناخت. این بدان معناست که این کمیسیون ارزهای دیجیتالی را به‌عنوان یک وسیله سرمایه‌گذاری برای سودهی به‌حساب می‌آورد. به‌عنوان مثال در ماه مارس، در بیانیه‌ای عمومی اعلام شد که با تمام ارزهای مبادله شده توسط یک پلتفرم به‌مانند اوراق بهادار رفتار می‌شود:

تعدادی از این پلتفرم‌ها مکانیزم‌هایی را ایجاد کرده‌اند که به‌وسیله آنها می‌توان دارایی‌ها را انتقال داد که با تعریف اوراق بهادار و قانونی‌های پیرامون آنها همخوانی دارند. در صورتی که یک پلتفرم فرصت خریدوفروش دارایی‌های دیجیتالی را فراهم کند که به شکل اوراق بهادار باشند و به‌مانند سهام عمل نمایند، می‌بایست از قانون فدرال اوراق بهادار پیروی نمایند. به همین دلیل این پلتفرم‌ها موظف‌اند تا در کمیسیون به‌عنوان یک صرافی خریدوفروش اوراق بهادار ثبت شوند.

در آن زمان بیت کوین پس از انتشار این بیانیه ده درصد از ارزش خود را از دست داد، باوجود این مسئله، دیگر آژانس‌های دولتی ایالات‌متحده، تعریف دیگری از ارزهای دیجیتالی را برای خود ایجاد نموده‌اند و این ارزها را به‌عنوان اوراق بهادار به رسمیت نمی‌شناسند. چراکه در ماه مارس، دادگاه فدرال نیویورک طی حکمی «کمیسیون معاملات سهام و کالاهای ایالات‌متحده» را موظف کرد تا در ارتباط با بیت کوین و دیگر ارزهای دیجیتالی و همچنین کالاهای مرتبط با آنها، چهار چوب‌های قانونی لازم را تدوین نماید. بدین‌وسیله بیت کوین و دیگر ارزهای دیجیتالی همانند طلا، نفت یا قهوه قانون‌گذاری می‌شدند.

ماجرا زمانی پیچیده‌تر شد که در مارس سال ۲۰۱۴، سازمان «خدمات درآمد داخلی» آمریکا ارزهای دیجیتالی را به‌عنوان دارایی‌هایی معرفی کرد که می‌توان از آنها مالیات اخذ نمود. در بیانیه این سازمان آمده بود:

به‌منظور رسیدن به اهداف مالیاتی دولت فدرال، ارزهای مجازی، نوعی دارایی به‌حساب می‌آیند.

با وجود سه تعریف از جانب سه آژانس دولتی، دو آژانس دیگر نیز وارد صحنه شدند و ارزهای دیجیتالی را به شکل پول تعریف نمودند. «دفتر کنترل دارایی‌های خارجی» که از شاخه‌های وزارت خزانه‌داری ایالات‌متحده است، با ارائه این تعریف، این امکان را به این وزارتخانه داد تا تحریم‌های مختلف اقتصادی را در رابطه با ارزهای دیجیتالی وضع کند که ازجمله آنها می‌توان به تحریم ارز دیجیتالی مخصوص کشور ونزوئلا، «پترو»، اشاره نمود. در ماه آوریل بود که این دفتر عنوان کرد که ارزهای دیجیتالی ازاین‌پس نوعی ارز دارای پشتوانه به‌حساب می‌آیند. با این حرکت، تمامی افرادی که ارزهای دیجیتالی را خریداری می‌کنند می‌توانند توسط وزارت خزانه‌داری آمریکا تحریم یا تحت پیگرد قانونی قراری گیرند.

درست به‌ مانند چهار بخش قبلی، این بار نوبت به «سازمان مبارزه با جرائم اقتصادی» بود که وارد این عرصه شود. این سازمان که وظیفه مبارزه با جرائم اقتصادی ازجمله پول‌شویی و تأمین مالی تروریسم را دارد، در بیانیه خود در سال ۲۰۱۳، اعلام نمود که تمامی افراد، شرکت‌ها و سازمان‌هایی که در به‌دست آوردن، توزیع، ایجاد، تبادل و قبول ارزهای دیجیتالی دست دارند، موظف‌اند تا از سیاست‌های «شناخت مشتری» پیروی و سازوکارهای ضد پول‌شویی را بکار گیرند. این سازمان با ایجاد چنین دسته‌بندی‌ای، ارزهای دیجیتالی را به‌عنوان نوعی پول به‌حساب آورده و آئین‌نامه‌های ویژه‌ای را نیز به‌واسطه همین تعریف مهیا نموده است. این در حالی است که تعریف سازمان مبارزه با جرائم اقتصادی، تعریفی کاملاً متفاوت با آژانس‌های دیگر را ارائه نموده و ارزهای دیجیتالی را با عناوین کالا، اوراق بهادار یا دارایی به‌حساب نیاورده است.

صد البته هیچ‌کدام از این تعاریف وجه اشتراکی با یکدیگر ندارند و باعث ایجاد سردرگمی برای افرادی می‌شوند که قصد سرمایه‌گذاری یا شناختن مواضع قانونی در قبال ارزهای دیجیتالی دارند. خوشبختانه، نشانه‌هایی در ماه‌های اخیر دیده‌شده که نوید از نزدیک‌تر شدن این تعاریف به یکدیگر می‌دهند.

در ماه ژوئن سال جاری، کمیسیون سهام و اوراق بهادار اعلام کرد که دیگر بیت کوین و اتریوم را به‌عنوان اوراق بهادار به‌حساب نمی‌آورد و تمرکز خود را بر روی برنامه‌های ICO ها خواهد گذاشت. این تصمیم از آنجایی اتخاذ شد که بیت کوین و اتریوم از نقطه نظر حجم بازار، بیشترین ارزش را به خود اختصاص داده‌اند. این صحبت زمانی درست یک ماه پس‌ازآن صورت گرفت که «راستین بهنام»، مسئول کمیسیون معاملات آمریکا، اعلام کرد، درصدد است تا همکاری خود را کمیسیون اوراق بهادار را بیشتر نماید:

من در مورد جایگاه خودم در قبال تلاش‌های کمیسیون‌های معاملات آمریکا و اوراق بهادار در ارتباط با همگون کردن قوانین صحبت می‌کنم. با وجود حجم بالای مشترکین در هر دو کمیسیون و سیاست‌هایی که گاها با یکدیگر در تضادند، فرصتی ایجادشده تا قوانین را هماهنگ‌تر نماییم تا به‌وسیله بتوان جای پای قانون‌گذاران و مشترکین در بازار را محکم‌تر کنیم.

چنین اقداماتی را می‌توان پیش‌پاافتاده و ساده در نظر گرفت، اما با در نظر گرفتن این مسئله که SEC دیگر بیت کوین و اتریوم را به‌عنوان اوراق بهادار نمی‌شناسد، قدم‌های مناسبی برای رسیدن به‌اتفاق در نظر ارتباط با طبقه‌بندی ارزهای دیجیتالی و کمتر کردن هر چه بیشتر گزینه‌ها، برداشته‌شده است. همچنان ارزهای دیجیتالی با عنوان یک پول قانونی شناخته نمی‌شوند، اما باوجود محدودیت‌های موجود، همچنان کسب‌وکارهای بسیاری در آمریکا بیت کوین و ارزهای دیجیتالی دیگر را به‌عنوان یک شیوه پرداخت قبول می‌کنند.

ارز دیجیتال چیست؟

کریپتوکارنسی یا ارز دیجیتال چیست؟ آیا به میزان رشد این ارز ها در سال های گذشته توجه کرده اید؟ آیا دیدگاهی در مورد روش کار ارز های دیجیتال و کریپتو کارنسی ها دارید ؟ در این مقاله به زبان ساده در مورد ارز های دیجیتال و ماهیت آنها صحبت شده است.

ارز دیجیتال یا Cryptocurrency یک فرم از پول الکترونیکی است. بیشتر ارزهای دیجیتال به منظور امنیت بیشتر، حذف واسطه ها و ناشناس بودن طراحی شده اند.

ارزهای دیجیتال، ارزهایی هستند که از رمزنگاری برای انتقال در اینترنت استفاده می کنند، رمزنگاری های ارزهای دیجیتال غیرقابل هک و پیگیری هستند.

ابتدا رمزنگاری در جنگ جهانی دوم برای انتقال پیام و فرمان های نظامی مورد استفاده قرار گرفت. در عصر دیجیتال، ریاضیات و علوم کامپیوتر برای امنیت ارتباطات، اطلاعات و انتقال پول مورد استفاده قرارگرفته اند.

اولین ارز دیجیتال بیت کوین است که در سال ۲۰۰۹ ایجاد شد و اکنون پادشاه دنیای ارزهای دیجیتال است. در چند سال گذشته ارزهای دیجیتال زیادی معرفی و عرضه شده اند. در حال حاضر حدود ۹۰۰ ارز دیجیتال در بازارهای جهانی تجارت می شود.

ارزهای دیجیتال از کجا آمده اند، و در مورد این نوع پول های الکترونیکی و نوین چه چیزهایی باید بدانیم؟

همزمان با رشد ارزش بیت کوین در سال ۲۰۱۷، ارزهای دیجیتال به یک جریان اصلی در دنیا تبدیل شدند. معمولا به ارزهای دیجیتال نام «طلای دیجیتال» نسبت داده می شود. زیرا، برخی از ویژگی های بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال با این فلز گران بها برابری می کنند. اما این مقایسه درستی نیست.

کریپتوکارنسی یا ارز دیجیتال به یک سیستم انتقال وجه الکترونیک گفته می شود که برای تایید تراکنش ها و تشکیل واحدهای جدید، متکی به بانک های مرکزی نبوده و نیازی به شخص ثالث ندارند. در عوض در سیستم ارزهای دیجیتال تراکنش ها در یک دفتر کل توزیع شده به نام بلاک چین ثبت و رمزنگاری می شوند، و این موضوع امکان پرداخت های مستقیم و همتا به همتا را فراهم می کند.

ارزهای دیجیتال چگونه کار می کنند؟

ارزهای دیجیتال از فناوری غیرمتمرکز استفاده می کنند و به کاربران امکان پرداخت امن و ذخیره پول را بدون نیاز به ثبت نام یا استفاده از بانک ها و سازمان های واسطه می دهند. اکثر ارزهای دیجیتال روی پایگاه داده توزیع شده ای به نام بلاک چین اجرا می شوند. بیشتر واحد های اصلی ارز دیجیتال (به جزتوکن ها) توسط یک فرآیند به نام استخراج یا ماین تولید می شوند.

ارزهای دیجیتال مشهور

  • بیت کوین: بیت کوین اولین و محبوب ترین ارزدیجیتال است. بیت کوین توسط فردی (یا افرادی) ناشناس به نام ساتوشی ناکاموتو در سال ۲۰۰۹ عرضه شد. ارزش کل بازار بیت کوین اکنون بیش از ۷۰ میلیارد دلار است.
  • اتریوم: در سال ۲۰۱۵ توسعه یافته است، اتریوم بلاک چین مخصوص خود را دارد به همین دلیل به آن بلاک چین دوم هم گفته می شود. اتریوم فقط یک روش پرداخت نیست. روی بلاک چین اتریوم، قرارداد های هوشمند غیرمتمرکز اجرا می شود. بیش از ۹۰ درصد توکن های موجود روی پلتفرم اتریوم فعالیت می کنند.
  • ریپل: ریپل یکی دیگر از پلتفرم های غیرمتمرکز مشهور است. ریپل در سال ۲۰۱۲ با هدف ایجاد ظرفیت تراکنش های بالا عرضه شد.
  • لایت کوین: این ارز با تغییراتی در بیت کوین مانند انجام سریع تر تراکنش ها و استخراج راحت تر، در سال ۲۰۱۳ عرضه شد.

چرا ارزهای دیجیتال محبوب هستند؟

ارزهای دیجیتال به منظور امنیت و ناشناس بودن ساخته شده اند. تقلب درتراکنش های ارزهای دیجیتال جایگاهی ندارد. کسی مالک آن ها نیست و کسی نمی تواند آن ها را متوقف یا هک کند. آن ها غیرمتمرکز هستند و واسطه ها را حذف می کنند.

استفاده از ارزهای دیجیتال نیاز به ثبت نام یا مدارک ندارد. فرایند استخراج برای همه مقدور است و همه می توانند با سخت افزار های مناسب از آن کسب درآمد کنند.

چگونه ارز دیجیتال بخریم؟

دیگر استفاده از کامپیوتر شخصی و یا حتی کامپیوترهای مخصوص ماینینگ در استخراج بیت کوین یا سایر ارزهای دیجیتال کارآمد نیست. بسیاری از افراد از صرافی ها ارز دیجیتال تهیه می کنند و از این راه سود بیشتری عایدشان می شود.

از طریق صرافی ها می توان پول فیات (مثل دلار) را به ارزهای دیجیتال (مثل بیت کوین) تبدیل کرد.

صرافی های ارز دیجیتال با بقیه صرافی ها تفاوتی ندارند، و درست مثل بورس اوراق بهادار عمل می کنند. سفارش خریداران و فروشندگان از میان یک لیست با یکدیگر تطبیق داده می شوند. زمانی که سفارشات در یک لیست درج می شوند، صرافی درخواست خریدارانی که مایلند مبلغ مورد نظر فروشنده (یا بیشتر) را بپردازند، را با درخواست فروشندگان تطبیق می دهد.

قیمت ارزهای دیجیتال صرفا از روی دلیل خرید افراد تعیین می شود. همینطور، هر صرافی لیست سفارش خرید منحصر به فرد خودش را دارد و بدین ترتیب قیمت های آن می تواند با صرافی های دیگر کاملا متفاوت باشد.

اصولا، صرافی هایی که بالاترین حجم خریدار و فروشنده را دارند، قیمت هایشان بهتر است.

اکنون کمی بیشتر این سیستم را توضیح می دهیم:

۱- ارزهای دیجیتال یک سیستم پولی الکترونیک هستند: این بدین معنا است که ارز دیجیتال صورت فیزیکی ندارند و تنها به صورت الکترونیک قابل استفاده است. حق مالکیت این نوع پول ها در قالب سوابق دیجیتال روی بلاک چین ذخیره می شود.

۲- ارز دیجیتال از رمزنگاری استفاده می کند: درخواست تراکنش ها از طریق رمزنگاری کلید خصوصی تایید می شود. بلاک چین هم برای پیوند بلاک ها به یکدیگر از فرایند رمزنگاری استفاده می کند.

۳- تایید تراکنش ها: زنجیره اطلاعات تراکنش ها در هر بلاک به شبکه در جلوگیری از نقص دو بار خرج کردن، تایید تراکنش های جدید، و در نهایت درج سابقه هر یک در دفتر کل کمک می کند.

۴- بلاک چین یک دفتر کل توزیع شده و عمومی است: دفتر کل بلاک چین برای تمام کامپیوترهای حاضر در شبکه قابل دسترس است. در واقع این ویژگی در عملکرد کل شبکه نقش دارد. وقتی تمام کامپیوترها به نسخه بروزرسانی شده این دفتر کل دسترسی داشته باشند، از اطلاعات شبکه و سابقه تراکنش ها در برابر تغییر محافظت می شود.

۵- پرداخت های همتا به همتای مستقیم: این عبارت به این معنی است که فرایند پرداخت های ارز دیجیتالی هرگز زیر نظر سیستم بانک مرکزی یا شخص ثالث انجام نشده و مبلغ مورد نظر مستقیم از شخص پرداخت کننده به دریافت کننده ارسال می شود.

۶- ارز دیجیتال یک صورت پیچیده از پول الکترونیک است. با توجه به اینکه فرایند انتقال وجه از طریق این سیستم کاملا مستقیم است، هزینه و زمان لازم برای انجام تراکنش ها و انتقال پول به نقاط مختلف در دنیا کمتر از روش سنتی است.

۷- هر روز کاربرد جدیدی به کاربردهای بلاک چین و ارزهای دیجیتال افزوده می شود. امیدوارم اکنون با مطالعه این توضیحات ساده، مفهوم ارز دیجیتال برایتان ملموس تر شده باشد.

 

منابع :

وب سایت www.fool.com

وب سایت arzdigital.com